POLSKI OWCZAREK PODHALAŃSKI

 

I. WYGLĄD OGÓLNY:

Pies mocnej, zwartej budowy, znamionującej siłę i ruchliwość.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarz:

Oceniając budowę anatomiczną należy mieć na uwadze przede wszystkim cechy użytkowe, dla których ta rasa przez wieki była kształtowana. Podhalan to pies okazały, mocny, harmonijnie zbudowany. Jego siła i ciętość pozwalają mu skutecznie chronić stada zwierząt, jak i pilnować obejścia. Obfita, biała, twarda w dotyku szata chroni go przed zmiennością warunków klimatycznych. Rasa ta dobrze adaptuje się zarówno w górach, jak i na nizinach, nad morzem, czy w środowisku miejskim. U owczarków podhalańskich musi być wyraźnie zaznaczony dymorfizm płciowy, uwidaczniający różnicę pomiędzy dorodnym (co nie znaczy wielkim) samcem, a delikatniejszą suką. Ogólnie rzecz biorąc owczarek podhalański powinien sprawiać wrażenie psa silnego, a swoim wyglądem budzić respekt.

 

II. WAŻNE PROPORCJE:

Format prostokątny. Tułów psa nieznacznie krótszy w porównaniu z suką.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarz:

Stosunek długości tułowia mierzony od stawu barkowego (A) do guza kulszowego (B), do wysokości w kłębie (odległość C-D) powinien wynosić 10 : 9. Suki mogą być nieco dłuższe. Skrócona sylwetka jest najczęściej skutkiem wadliwego, krótkiego zadu. Stosunek długości głowy do wysokości w kłębie powinien wynosić 3,5 : 10. Stosunek szerokości mózgoczaszki do długości głowy wynosi 0,6 : 1. Stosunek długości mózgoczaszki do długości kufy wynosi 1 : 1 lub kufa nieco dłuższa. Stosunek głębokości klatki piersiowej do wysokości w kłębie powinien wynosić 1 : 2 (połowa wysokości w kłębie.)

 

III. ZACHOWANIE / CHARAKTER:

Temperament spokojny. Pies inteligentny i czujny.

 

Komentarz:

Rasa obdarzona wybitną inteligencją. Pies czujny, ale nie hałaśliwy, znakomity stróż. Przyjazny ludziom i zwierzętom oddanym mu pod opiekę, dobrotliwy wobec dzieci. Nieufny względem obcych. Spostrzegawczy, zaradny, pojętny, obdarzony dobrą pamięcią. Żywy, energiczny i łatwo przystosowujący się do nowych warunków bytowych. Ma stosunkowo wysoki próg pobudliwości, jednakże gdy zajdzie potrzeba jest nieustraszony. Szkoli się chętnie i szybko, a przy spokojnym i łagodnym prowadzeniu można go ułożyć zarówno jako psa towarzysza, psa ratownika, jak i psa obronnego. W swoim obejściu sprawia wrażenie „dumnego gazdy”, bywa nieco uparty, nie znosi przymusu w formie krzyku, czy kar fizycznych; a skarcony„obraża się”. Postępowanie wobec niego wymaga konsekwencji w działaniu oraz zdecydowania w egzekwowaniu pożądanego zachowania. Nie jest łakomy, ale łasy na wszelkie pochwały i nagrody. Jak każde zwierzę stadne wymaga stałego kontaktu z ludźmi. Jest psem pewnym siebie, samodzielnie pracującym, nie wymagającym sterowania przez człowieka. Sam podejmuje decyzje o swoim działaniu. Brak „ślepego automatyzmu na każdy bodziec” wywodzi się z jego odziedziczonego po przodkach stylu pracy, broniących w dawnych czasach stad przed intruzami. Psy tchórzliwe lub agresywne muszą być dyskwalifikowane.

 

IV. GŁOWA:

Proporcjonalnej wielkości, sucha, trzymana średnio wysoko zarówno w ruchu, jak i gdy pies stoi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarz:

Kształt i wyraz głowy stanowią bardzo ważne cechy rasowe. Głowa powinna być mocna, ale nie za ciężka, w harmonii z sylwetką psa. Narysowana jest płynną linią, biegnącą od dużego, czarnego nosa, poprzez prostą linię kufy, dość wyraźnie zaznaczonego (lecz niezbyt wysokiego) stopu, lekko wysklepionej górnej partii mózgoczaszki, bez nadmiernych łuków nadoczodołowych i bez zbyt wyraźnego guza potylicznego. Głowa powinna być noszona dumnie, lecz nie przesadnie wysoko. Stosunek mózgoczaszki do trzewioczaszki wynosi najczęściej 1:1, ale zdarzają się kufy nieco dłuższe i nie jest to w żadnym razie błędem. Głowa jest szlachetna w swym wyrazie, nie toporna. Cechami niepożądanymi są: obfite, wiszące fafle, kufa krótsza od mózgoczaszki (cecha czuwacza), czy klinowata kufa (podobna do kufy kuvasza). Wadami są zarówno zbyt duży stop, wypukła partia mózgoczaszki, jak również zbyt wyraźne łuki nadoczodołowe i kości jarzmowe. Równocześnie głowa nie może być lekka i wąska w partii mózgowej, ani też o krótkiej, szpiczastej kufie.

 

Mózgoczaszka:

z profilu lekko wypukła, bruzda czołowa płytka. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, jednak niezbyt silnie załamana.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarz:

Mózgoczaszka nie może być zbyt wysklepiona w partii czołowej, ani zaokrąglona. Bruzda czołowa zbyt głęboka jest wysoce niepożądana. Stop wyraźny. Łuki nadoczodołowe i kości jarzmowe nie powinny być zbyt uwydatnione.

 

Trzewioczaszka:

Nozdrza czarne, średniej wielkości, szeroko otwarte.

Kufa mocna, stopniowo zwężająca się. Jej długość lekko przekracza lub jest równa długości czaszki.

Grzbiet nosa szeroki.

Wargi pożądane naprężone i przyległe. Krawędzie warg powinny być ciemne.

Uzębienie: Szczęki mocne. Zęby mocne, osadzone regularnie. Zgryz nożycowy. Zgryz cęgowy dopuszczalny.

Oczy średniej wielkości, wyraziste, osadzone lekko skośnie. Tęczówka ciemnobrązowa. Krawędzie powiek ciemne. Uszy osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka lub nieco wyżej, średniej długości, raczej grube, trójkątne, dobrze owłosione. Przednia krawędź ucha dotyka głowy. Małżowina ruchliwa.

 

Komentarz:

Trzewioczaszka (kufa) ma być mocna, szeroka i głęboka, tępo zakończona, nigdy nie może być szpiczasta. Patrząc z boku grzbiet nosa prosty (bez garbonosa), a patrząc z góry szeroki. Nozdrza u podhalana, jak zresztą u wszystkich ras białych psów górskich często zmieniają barwę w pewnej porze roku na jaśniejszą, z reguły tzw. „łupkową” (najczęściej nos jaśnieje na zimę i po zimie i dlatego też nazywany bywa „śnieżnym”). To też przy ocenie wskazana jest tolerancja. Wargi owczarka podhalańskiego są grube i mięsiste, ale raczej dobrze przylegające. Luźne wargi są związane z limfatycznym typem budowy, wysoce niepożądanym u tej rasy. Pożądane jest kompletne uzębienie, jednakże brak dwóch przedtrzonowców P1 oraz brak trzonowców M3 nie powinien być w ogóle brany pod uwagę. Inne wrodzone braki uzębienia powodują obniżenie oceny, natomiast wrodzone braki: kła, siekacza, P3, P4 lub trzonowca (poza M3) powodują dyskwalifikację psa. Nie uważa się za dużą wadę startych lub nierównych siekaczy. Wzorzec za prawidłowy uznaje zgryz nożycowy, dopuszczając jedynie występowanie zgryzu cęgowego. Wyraźny zgryz przemienny jest wadą obniżającą ocenę. Przodozgryz i tyłozgryz są wadą dyskwalifikującą. 13 Kształt oczu powinien być owalny. Wzorzec określa kolor oczu jako ciemnobrązowy, ale tęczówka nieco jaśniejsza nie jest dużą wadą. Niemniej oczy bardzo jasne, szczególnie „cytrynowe”, powinny być uznane za wadę poważną. Wyraz oczu powinien być spokojny, łagodny i rozumny. Powieki muszą być nie tylko ciemne, ale i ściśle przylegające. Ektropium i entropium jest poważną wadą, podobnie jak stały wyciek z oczu, powodujący przebarwienie sierści. Kształt i osadzenie uszu, to u owczarka podhalańskiego ważne cechy rasowe. Uszy powinny być osadzone nisko, mają być dość duże, ale ruchliwe. Powinny dobrze przylegać do policzków, nie mogą być zawinięte ani odstające.

 

V. SZYJA:

Średniej długości, muskularna, bez podgardla, z obfitą kryzą. Górna linia szyi wzniesiona ponad linię grzbietu.

 

Komentarz:

Szyja nie powinna być noszona zbyt wysoko, ale też niezbyt nisko, gdyż zaburza to charakterystyczną, dumną postawę owczarka podhalańskiego. Szyja powinna być muskularna, ale raczej sucha, bez podgardla, co wobec obfitej kryzy musi być stwierdzone dotykiem.

 

VI. TUŁÓW:

Długi i masywny.

Kłąb wyraźnie zaznaczony, szeroki.

Grzbiet prosty, szeroki, o lędźwiach szerokich dobrze związanych.

Zad lekko spadzisty.

Klatka piersiowa głęboka, żebra skośne, nieco płaskie.

Brzuch nieznacznie podkasany.

 

Komentarz:

Masywny tułów oznacza pojemną, szeroką klatkę piersiową, sięgającą do łokcia, co powinno wyznaczać połowę wysokości psa w kłębie. Stanowi ona wtedy dobre oparcie dla przednich kończyn z dobrze przylegającymi łokciami. Wąska i płytka klatka piersiowa jest wysoce niepożądana. Jednakże zalecenie wzorca nieco płaskich, skośnych żeber sugeruje, że klatka piersiowa nie powinna być również beczkowata. Wyraźnie zaznaczony kłąb, prosty grzbiet i lekko opadający zad tworzą nieznacznie opadająca górną linię. Grzbiet owczarka podhalańskiego powinien być dobrze związany, mocny i stabilny, co najlepiej można ocenić w ruchu psa. Słabo związany, łękowaty grzbiet jest poważną wadą, ponieważ znacznie wpływa na 14 użytkowość psa pasterskiego i jest z pewnością większą wadą niż lekko przebudowany zad. Znacznie przebudowany zad, szczególnie w połączeniu ze stromym kątowaniem tylnych kończyn w większym stopniu utrudnia poruszanie się psa i jest wadą poważną.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VII. OGON:

Niezbyt wysoko osadzony, noszony poniżej linii grzbietu, w podnieceniu pies unosi go ponad grzbiet, lecz go nie zakręca. Ogon opuszczony w dół sięga stawu skokowego, na końcu może być lekko wygięty.

 

Prawidłowe noszenie ogona:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieprawidłowe noszenie ogona:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komentarz:

Wiele owczarków podhalańskich nosi cały czas ogon powyżej linii grzbietu, często zakręcony. Z reguły jest to związane z krótkim, o źle ustawionej obręczy miednicznej zadem. Wtedy wysoko noszony ogon należy traktować jako wadę. Często jednak podekscytowane psy, zwłaszcza samce, prawidłowo zbudowane, zadzierają ogon. W tym przypadku nie należy uważać tego za wadę. Zniekształcenia kręgów ogonowych powodują obniżenie oceny.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gallery/cały pies - tatralove
gallery/proporcje - tatralove
gallery/głowa - tatralove
gallery/mózgoczaszka - tatralove
gallery/tułów - tatralove
gallery/prawdiłowy ogon - tatralove
gallery/nieprawidłowy ogon - tatralove